Messages
Topic:
เรามาเขียนกวีกันเถอะ....ขำๆๆ
ใครจะเขียนอะไรก็ได้ที่คิดว่า...มันน่าจะเป็นกวี
อิอิอิอิอิอิ....จะได้แสดงออกกันบ้าง....
Mar 3
10:15 PM
สระอิบรรจงนั่งหลังควายน้อย
เด็กตัวจ้อยค่อยเดินตามมาติดๆ
เดินลากถุงใบสวยเข้ามาชิด
สระอึไม่เคยคิดจะจากไป
ตามด้วยงูตัวใหญ่ลายสวยสด
เป็นอันจบที่จะแจ้งแถลงไข
ขอฝองเพื่อนจงแปลความให้เข้าใจ
คำนี้ไงที่อยากบอกไม่หลอกเอย
หยั่งงี้เป็นบทกวีมั๊ยครับ...55555555...
Mar 4
9:19 AM
...ฉันพากันวิ่งไล่แสงแดด...
...ทุกคนวิ่งไล่แสงแดด....
...เหล่าอาจารย์สอนฉันกลางแสงแดด...
...สอนให้ฉันวิ่งไล่แสงแดด...
...ฉันไม่เข้าใจในแสงแดด...
...แต่ฉันชอบแสงแดด...
...เวลาผ่านไป...ฉันคิดถึงแสงแดด
...ทุกวันนี้...ฉันยังวิ่งไล่แสงแดด...
...ฉันคงอดเขียนรูปถ้าไม่มีแสงแดด...
...ฉันอยากมีเพื่อน...วิ่งไล่แสงแดด..
Mar 5
12:39 AM
เงียบจัง....
Mar 11
3:56 AM
มาอ่านแระค่ะ....แต่ว่ามะรู้จะเขียนไรอ่ะ
หัวมันมะไปให้...เลยได้แต่แอบดูๆ ๆ ๆ ๆ
Mar 11
4:04 AM
เพียงแค่ก้มหน้ามาประทะกับกระดาษ
ก็พบว่าในตัวเรามีความขลาด คับแคบในจินตะแลความคิดฝัน
เพียงจรดดินสอลงเพื่อระบายความคิดในหัว มือก็สั่น
ไม่กล้าแม้จะถ่ายทอดความคิดในตัวเอง
ด้วยกลัวว่าจะถ่ายเทความเขลาในสมองลงกระดาษ
เพียงคิดถึงคำคนปราชญ์ บทกวีที่มีขนบเคยพบพาน
ก็บั่นทอนความหาญกล้าของอารมณ์ก่อนลงมือเขียน
กระดาษช่างว่างเปล่า ช่างกว้างปานเวิ้งฟ้า
กว้างเกินกว่าความเขลาของเราจะระบายลงไป
May 12
11:40 PM
ภูมิใจเถิดศิลปกรรมเล็กๆ
ฉันภูมิใจที่ผ่านการเจียรไนจากภาคศิลปะแห่งภูธร
ถูกยกระดับและพร่ำสอนจากเหล่าอาจารย์ที่รักและระอาฉัน
ใต้ร่มไม้ กลางทุ่งนาอาบแสงแดด ในชายคาอาคารที่แข็งกระด้างที่คุ้นเคย
ฉันได้แหกปากร้องระบายความเขลากองทิ้งไว้
อ้อมกอดอบอุ่น พันธนาการโหดร้าย
ฉันเคยหวาดกลัวที่จะออกไปจากอ้อมกอดอันอบอุ่นของภาคศิลปะและผองเพื่อน
ฉันรู้สึกถึงร่องรอยความสุขที่เคยร่วมทุกข์ ดื่มกิน หลับนอน ปานเป็นบ้าน
หากแต่ฉันก็รังเกียจ พันธนาการอันโหดร้ายจากผลการเรียนบางวิชาเช่นกัน
ฉันจึงวิ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วและสดุดล้มกับความเขลาที่เคยแหกปากระบายกองทิ้งไว้
เสียงแว่วในหู
เสียงคอยบ่นด่าในความขี้เกียจ พิเรนอย่างไร้ปัญญายังแว่วในหู
เมื่อใดที่ขาดสติ ออกนอกทางเสียงแว่วยังคอยเตือนใจเสมอ
เสียงทุบ นวดดิน เสียงพู่กันอันอ่อนนุ่ม สัมผัสกับ ความหยาบของพื้นผิวผืนผ้าใบยังมิเลือนหาย
เสียงชนแก้วก็เช่นกันคงกลับมาอีกไม่นาน
มาปัดกวาดบ้านกันเถิด
กลับมาเก็บกวาดบ้านอันเคยพักกาย สำหรับคนไม่มีที่ไป สับสน รวมทั้งคนที่ตั้งใจมา กันเถิด
มาเก็บกวาดร่องรอยความขลาดเขลาที่สำรอกทิ้งไว้
ช่วยกันแต้มเติมแต่งบ้านนี้ให้งาม ดั่งสวนสวรรค์ของนักสร้างสรรก็มิปาน
บ้านนี้ไม่ได้หมายเพียงอาคารที่แข็งกระด้าง ทั้งหมดมวล ศิลปะ คือบ้านเรา
...ขอบคุณศิลปะที่พาเรามาพบกัน....
May 18
3:21 AM
โบยบิน แหวกว่าย เวิ้งฟ้า สัมผัสแสง ลอดเมฆ
บรรจง ระบาย บรรเลง เส้นสี
หนัแน่น บางเบา อารมณ์ สุนทรี
สร้างสรร แต้มเติม ความงาม บังเกิด
อาบแดด อิ่มสุข กลางทุ่ง
มั้นมุ่ง เสริมสร้าง งานศิลป์
ผ่อนคลาย เพ่งมอง ดื่มกิน
อิ่มเอม ความงาม รอบตัว
นานแล้ว ไม่ได้ สัมผัส
พบปะ สังสรรค์ เหล่าสหาย
เวลา เปลี่ยนแปลง กลับกลาย
ความหมาย จางไป ลืมเลือน
ขีดเขียน จนลืม สรรพสิ่ง
ระบาย อารมณ์ เป็นสี
ห่างไกล เนิ่นนาน หลายปี
อยากมี เพื่อนเคียง โบยบิน
May 19
8:18 PM
ดินแดนแห่งความสุข..
หลายท่าน บอกเล่าถึงความสุข
ดินแดน ที่ความฝันมีชีวิต
ดินแดน ที่งดงามปานเนรมิต
ดินแดน ที่คิดฝันอย่างเสรี
ดินแดน ปานสวรรค์อยู่ที่ไหน
ดินแดน ที่เด็กน้อยอยากตามหา
ดินแดน ความสุขนั้นคงงามตา
ดินแดน ปานชั้นฟ้าอยากไปเยือน
เหล่าอาจารย์อมยิ้มแล้วส่ายหัว
ดินแดน นั้นเพียงใช้ใจค้นหา
ของวิเศษเหล่านี้จะนำพา
ดินแดน นั้นอยู่ไม่ไกลมีรอบตัว
ใช้พู่กันวาดเส้นสีนำทาง
ดินแดนนั้นจะปรากฎอยู่ตรงหน้า
มองด้วยใจ เขียนด้วยมือ ตามอุรา
เส้นสีจะพาให้เจ้านั้นสุขใจ
เหล่าสีสันเต้นรำบนผ้าใบ
ตามทำนองหนัเบาของลายศิลป์
พาความฝัน อารมณ์ ให้โบยบิน
ปานได้เยือน แดนดิน ทิพย์วิมาน
จงนำเอาเรื่องราวบอกเล่าต่อ
นำความสุขที่เจอไปทอฝัน
นำเรื่องราว แสง สี ไปแบ่งปัน
ความสุขนั้น จะเพิ่ม ทวีคูณ..
May 25
8:57 PM
จะเขียนไรดีเอ่ย
...เขียนว่า...อืมมมมมม
นึกออกแระ
วันนี้ข้าพเจ้าทำงาน
พรุ่งนี้ก็จะทำงาน
วันต่อไปก็ทำงาน
ทำงาน ทำงาน ทำงาน
เมื่อวานเขียนรูปสีน้ำ
เย้!
ไม่สุนทรีย์เลยเรา
บ๊ายบายค่ะ
Jun 29
6:34 AM