พี่ที่ทะเลาะกันอยู่ตอนนี้เนี่ย พี่ทั้งสองพวกนั่นแหละไม่ต้องเกี่ยงกัน

ถามจริงๆเหอะ

พี่เคยคุยกันบ้างหรือยัง

ผมเห็นพี่มีเหตุผลเยอะแยะที่อีกฝ่ายนึงน่าจะได้ฟัง 

แต่ผมไม่เห็นพี่จะคุยกันซักที

พี่มีปัญหากันทำไม่พี่ไม่ไปคุยกันเองเล่า

มาคุยให้พวกผมฟังกันทำไม

คนถามอยู่เวทีนึง คนตอบอยู่เวทีนึงแล้วมันจะรู้เรื่องไหม

พี่ออกทีวีก็ออกกันคนละช่อง

หรือถ้าออกช่องเดียวก็ออกไม่พร้อมกันอีก

ผมนึกว่ามีแต่แกรมมี่กับอาร์เอสที่เป็นอย่างนี้ พี่ก็เป็นด้วยเหรอ

พี่มาถามบนเวทีว่า”ใช่ไม๊ใช่”เนี่ย แล้วผมจะตอบได้ไหม

ไปถามคนที่เขาตอบได้สิพี่

ทีจะยึดที่นู่นที่นี่ หรือจะเดินไปตีกันเนี่ยเคยถามผมซักคำไหม

ถามคนที่หน้าเวทีพี่เขาก็ต้องเอากับพี่อยู่แล้ว

ไอ้คนที่บ้านอีกเยอะเนี่ยพี่เคยถามเขาบ้างไหม

อย่างน้อยพี่ก็ไม่เคยถามผมแหละ

พี่ไม่ต้องถามก็ได้ แต่ตอนพวกผมท้วงล่ะพี่ฟังบ้างไหม

ไม่มีอ่ะ พวกผมท้วงกันพี่ก็หาว่าผมเป็นอีกฝ่าย

ก็ถ้ามันมีอยู่แค่สองฝ่ายก็แล้วทำไมไม่ไปคุยกัน

เป็นอย่างนี้นานๆเข้าเนี่ยมันหงุดหงิดนะ

พวกผมหงุดหงิดน่ะไม่เท่าไหร่เพราะพวกผมทำมาหากินกันอยู่ที่บ้าน

ผมเป็นห่วงแต่พวกที่อยู่แถวเวทีพี่ทั้งสองข้างนั่นแหละ

พอหงุดหงิดมากมากเข้าเดี๋ยวเขาก็ลุกออกไปตีกันอีก

แล้วพอตีกันพี่ก็ไม่ได้ไปตีกับเขาไง

พี่ไม่ได้หัวแตกกับเขาด้วยไง

พี่เลยไม่รู้ว่ามันเจ็บ

มีคนตายแล้วด้วยนะพี่นะ พี่ไม่สงสารญาติพี่น้องเขาเหรอ

ผมล่ะงงพี่จริงๆเลย

พวกพี่นัดเจอกันแล้วคุยกันให้รู้เรื่องไปเลยเถอะ

ชาวบ้านจะได้กลับบ้านไปทำมาหากินกันบ้าง

ตกลงกันได้เมื่อไหร่ค่อยมาเล่าให้พวกผมฟังก็ได้

พี่คุยกันไปเลย ไม่ต้องกลัวว่าพวกผมจะได้ออกความเห็นหรือเปล่าหรอก

ปกติพี่ฟังพวกผมที่ไหนเล่า ใหญ่กว่าพวกผมพี่ยังไม่ฟังกันเลย

โอเคไหมพี่

พี่นัดกันเองได้อยู่แล้วใช่ไหม

ไม่ต้องให้ผมนัดให้ใช่ไหม

เอานะ ไปคุยกันซะนะ

ขอบคุณครับพี่