เรื่องจริงที่อยากจะเล่าให้ทุกคนได้ฟัง เมื่อคืนมีพี่ที่เคยรู้จักคนนึงโทรมาหาหลังจากไม่ได้ติดต่อกันมาประมาณเกือบ 6 ปี เราเจอกันครั้งสุดท้ายตอนไปงานแต่งพี่เค้าตอนปี 47 พี่เค้าเลิกกับสามีหลังจากแต่งงานได้ประมาณ 3 เดือนทั้งๆ ที่คบกันมา 5-6 ปี เค้าเล่าว่าเค้าป่วยมากจนเดินไม่ได้มาตลอดระยะเวลา 3 ปี เป็นโรคเกี่ยวกับไขกระดูกสันหลัง และนี่เป็นสาเหตุที่ทั้ง 2 คนเลิกกันๆ ทั้งๆที่ยังรักกันอยู่ เลิกกันเพราะปัญหาสุขภาพของฝ่ายหญิง และประกอบกับผู้ชายทำงานอยู่ต่างจังหวัดก็เลยเกิดความห่าง แต่ผู้ชายเลือกที่จะเลิกกับผู้หญิงคนที่กำลังอยู่ในช่วงที่อ่อนแอที่สุดในชีวิต ผู้หญิงคนนี้เป็นคนนิสัยดีและน่ารัก หน้าที่การงานดีมากเรียนจบเศรษฐศาสตร์มาจากธรรมศาสตร์ เมื่อปี 41 เรายังไปรับปริญญาเค้าอยู่เลย และเพิ่งจะแต่งงานได้ไม่นาน ทุกอย่างดูลงตัว แต่หลังจากเหตุการณ์นั้นทำให้พี่เค้าป่วยใจมาตลอด เจ็บใจกับผู้ชายที่ทิ้งตัวเองไป แต่ก็ยังรักหมือนเดิมและหวังว่าผู้ชายคนนั้นจะกลับมาหาตัวเองอีกครั้ง บางทีชีวิตคนเราก็นำ้เน่าเหมือนละคร ส่วนตัวแล้วคิดว่าคนนึงทิ้งคนๆนึงในช่วงเวลาที่เค้ากำลังประสบปัญหาอยู่ คนๆนั้นไม่ได้รักเราจริงและไม่น่าให้อภัยที่สุด คนที่รักเราจริงคือคนที่คอยดูแล ให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างเรามากกว่า เราก็ได้แต่บอกให้พี่เค้าทำใจ ของอย่างงี้ก็เปรียบเหมือนเวลาไม่ไหลย้อนกลับ อยากจะบอกให้ผู้หญิงทุกคนให้รับรู้ว่าถ้ามีผู้ชายที่ไม่ดีอยู่ข้างกายก็อย่ามีซะดีกว่า เราต้องอยู่กับตัวเองให้ได้ คนที่รักเรายังมี พ่อแม่พี่น้องคือสายสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาด ทุกวันนี้พี่เค้ากลับมาเดินได้อีกครั้งแต่ต้องเพิ่งยาหมอและทำกายภาพบำบัดตลอด ก็หวังว่าสักวันนึงพี่เค้าจะเห็นสัจธรรมในชีวิตและมีความสุขอีกครั้ง.....